Corien Oranje

Milestone

Ik kwam via de Milestone app achter dat we 8888 dagen samen waren, Dick en ik. Zulke hoogtijdagen moet je vieren, natuurlijk. En dus gingen we een weekendje naar Schiermonnikoog. Dat ligt praktisch naast de deur, dus we besloten te gaan fietsen. Daarmee zouden we een heleboel benzine uitsparen én het geld voor de parkeergarage, en het zou ook heel romantisch zijn, net alsof we op fietsvakantie gingen. Het regende flink, maar op Buienradar zagen we dat de regen zou stoppen om een uur of 2, dus oké, we zouden nat regenen, maar het laatste uur zouden we dan weer droog geblazen worden. En wat zouden we tevreden zijn over onszelf.
Daar gingen we, uitgezwaaid door onze verbijsterde zoons. Vóór we de straat uit waren, waren we al nat. Vlak bij het station waren we echt behoorlijk nat. En toen we door Groningen fietsten waren we doorweekt. Het was ook koud trouwens, echt, flink koud. Een stuk kouder dan je zou denken vanuit je droge huis. Vooral toen onze schoenen begonnen door te sijpelen, en toen onze handschoenen volledig doorweekt raakten. ‘We foto 2-1kunnen nog teruggaan naar huis,’ zeiden we zo af en toe tegen elkaar, maar dat deden we niet.
‘WOW, WAT EEN WIND,’ schreeuwden we tegen elkaar, toen we Groningen uit waren en er geen huizen, bomen of bruggen meer waren, alleen nog maar een autoweg met vrachtwagens die keihard door de plassen reden, en wij en de wind.
‘PAL TEGEN.’
‘We kunnen nog teruggaan.’
‘Nee joh, echt niet.’
‘We zijn wel nat he.’
‘Dat wel, ja.’
‘Hé, kijk, ik kan mijn handschoenen uitknijpen!’
‘We gaan de boot van half 4 niet meer halen.’
Ai. Dick had gelijk. Op dit tempo gingen we het zeker niet halen. Wat zou betekenen dat we drie uur lang zouden moeten wachten in Lauwersoog. Als we Bear Grylls geheten hadden, hadden we dat geen probleem gevonden. Dan waren we gewoon overgezwommen, terwijl we ondertussen onze bagage boven ons hoofd hielden.
Maar wij keerden om.
We fietsten die hele verrekte twaalfeneenhalve kilometer die we hadden afgelegd terug in dat ellendige rotweer, we trokken in de bijkeuken onze druipende kleren uit, stapten onder de douche, en het was of er naalden in mijn benen staken. Wie FIETST er nou ook naar Lauwersoog! We trokken droge kleren aan, gooiden alle spullen in de auto en reden naar Lauwersoog. Toen we halverwege waren begon de zon te schijnen.

Over Corien Oranje

Hoi! Ik ben Corien Oranje, en ik ben kinderboekenschrijver en tekstschrijver. Ik heb boeken geschreven zoals 'Love you, miss you', 'Kampioen' en 'Juf in de pan', en ik schrijf elke week een aflevering van 'Bianca's blog' voor Visie. Ik kom vaak op scholen om kinderen te vertellen over mijn boeken, en om ze te laten ervaren hoe cool het is om zelf verhalen te verzinnen, én hoe heerlijk het is om te lezen.

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.