Corien Oranje

Ze riepen: VRIJHEID, VRIJHEID, VRIJHEID!

Op 4 mei was ik de schouwburg nog gewoon binnen geglipt, maar op 5 mei, die heerlijke, stralende hemelvaartsbevrijdingsdag, was daar geen enkele kans meer voor. Overal stonden militairen en bodybuilders en geheim agenten. Aan de zijkant bijvoorbeeld, daar stond een man in een trainingspak voor zich uit te kijken, met zijn rug tegen de muur van het Prediniusgymnasium. Ik wilde mijn fiets naast hem neerzetten, maar hij zei: ‘Moet u hier zijn?’
‘Nee, in de schouwburg,’ zei ik.
‘Dan kunt u uw fiets aan de achterkant neerzetten.’
Zie je wel. Een normale hardloper had zoiets niet gezegd. Die had zich niet bemoeid met waar ik mijn fiets neerzette.

Het had weinig gescheeld of de 5 mei-kinderlezing ging niet door, trouwens. Sarah had namelijk geen paspoort bij zich, en ook geen rijbewijs, en er stonden enorme uitsmijters bij elke deur om iedereen zonder paspoort of rijbewijs naar buiten te smijten. Gelukkig kreeg ze een speciale ontheffing. Een artiestenbegeleider nam haar mee naar haar eigen speciale kleedkamer met bananen, sinaasappels en marsen, en Sarahs moeder, haar zusje en ik mochten naar het Artiestencafé. Waar we samen met de ambassadeur van Engeland en Amerika en met Fred Teeven macarons aten. Om het te bewijzen heb ik een foto van Fred genomen.
IMG_8659

Daarna werden we naar onze zitplaatsen gebracht. Carmen, Elianne en Melle, drie van de andere finalisten waren er ook! Hier zie je Melle, net onder Sarah. Ze was speciaal voor de gelegenheid terug gekomen van vakantie.

IMG_8660

Ik kreeg een plaats voor op het podium (‘dan hebben we die lege plek opgevuld’), zodat ik voortdurend in beeld was. Niet zo handig, want ik was voor het eerst dit jaar met in blote benen en de zelfbruinende crème (ik trap er ieder jaar weer in) had mijn onderbenen een soort tijgerpatroon gegeven. Dat was gelukkig niet te zien. Op tv zag je alleen mijn resting bitch face. Ik speurde de hele zaal af naar Annemiek Neefjes, de directeur van de Schoolschrijver, die óók speciaal gekomen was, helemaal vanuit Amsterdam. Ik zag haar nergens. Ze bleek achteraf vlak bij me te zitten.

‘Toen mijn moeder hoorde dat ik vandaag in Groningen moest zijn, zei ze: ‘Ach menneke toch,’ verteldeArt Rooijakkers, en hij vroeg of we hem alsjeblieft een applaus wilde geven als hij zometeen het podium op zou komen bij het officiële begin van het programma, zodat zijn moeder zou zien dat Groningers best aardig zijn. Dus we applaudisseerden lang hard voor Art, en daarna ook voor Thomas Erdbrink, die een geweldige toespraak hield, helemaal uit zijn hoofd, zonder briefje en zonder autocue. En toen was Sarah aan de beurt voor háár toespraak, en ze deed het GEWELDIG! Wie durft er tijdens zijn speech nou gewoon te roepen? Sarah deed het gewoon. Ze stond daar zo zelfverzekerd en rustig bij alsof ze dit elke dag deed. Kijk hier (vanaf 42.16 minuut) naar haar onvergetelijke optreden. En hier kun je haar speech nalezen.

 

(Hier, hier en hier vind je meer over de 5 mei-kinderlezing, die mogelijk werd gemaakt door een speciale samenwerking tussen het Nationaal Comité 4 en 5 mei, het Poëziepaleis en de Schoolschrijver).

Over Corien Oranje

Hoi! Ik ben Corien Oranje, en ik ben kinderboekenschrijver en tekstschrijver. Ik heb boeken geschreven zoals 'Love you, miss you', 'Kampioen' en 'Juf in de pan', en ik schrijf elke week een aflevering van 'Bianca's blog' voor Visie. Ik kom vaak op scholen om kinderen te vertellen over mijn boeken, en om ze te laten ervaren hoe cool het is om zelf verhalen te verzinnen, én hoe heerlijk het is om te lezen.

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *